Αν και το γεγονός ότι φεύγεις από την καθημερινότητα σου δεν είναι καθόλου εύκολο, φίλοι, οικογένεια, συνεργάτες παραμένουν πίσω, η επικοινωνία μέσω του Internet είναι εύκολη, καμία σχέση πριν από 40 χρόνια, αλλά και πάλι δεν είναι το ίδιο…

Παρόλα αυτά, ειλικρινά, έχω να νιώσω τόσο γεμάτη, χαρούμενη και με καλή διάθεση από…δεν θυμάμαι πότε. Ειδικά το τελευταίο διάστημα η διάθεση ήταν χάλια. Παραιτήθηκα από την ιδέα ότι η Ελλάδα μπορεί να γίνει κάτι καλύτερο και στεναχωριέμαι γιατί χαραμίζεται και βιάζεται ασύστολα…θα μου πεις γιατί δεν κάνεις κάτι να το αλλάξεις αυτό, θα πω ότι η νοοτροπία δεν αλλάζει και ο Ελληνάρας θεωρείται ο πιο έξυπνος και ο πιο ικανός…αυταπάτες, η μεγάλη ιδέα του εαυτού του θα τον αποτελειώσει…και γω προτιμώ να την ισοπεδώσω παίρνοντας τα πράγματα από την αρχή, αγνοώντας την όποια εμπειρία έχω στη δουλειά μου και προσπαθώντας να μάθω πράγματα ξανά από την αρχή.

Τα πράγματα εδώ είναι τελείως διαφορετικά, τα sites τους δουλεύουν, στα τηλέφωνα απαντούν, τα ραντεβού τους τα κλείνουν, στις ώρες τους είναι συνεπείς, ακόμα και αν δεν έχουν τίποτα να κερδίσουν από σένα είναι ευγενικοί (κάποιος φίλος μου, μου είπε ότι είναι υποκριτική η ευγένειά τους, ενώ στην Ελλάδα όταν την έχουν είναι ειλικρινής… Απάντηση; Χέστηκα αν είναι υποκριτική ή όχι, δεν θα απογοητευτώ, δεν έχω κάποια απαίτηση από αυτούς ούτε κάποια προσδοκία, μου αρκεί που στις συναλλαγές μου μαζί τους δεν με κάνουν να νιώθω μαλάκας ή υποδεέστερος τους).

Θα μπορούσα να κάθομαι και να γράφω με τις ώρες, αλλά δεν έχει κάποιο νόημα, εξάλλου ίσως να είναι και νωρίς ακόμα… αλλά συνήθως δεν διαψεύδομαι από την πρώτη εντύπωση και αίσθηση…οπότε λέω να συνεχίσω και για άλλον έναν μήνα, κι άλλον, κι άλλον…

Άνθρωποι…

by Theofilos Xatzizirlis

Rock Climbing

I started to scale the cliff,
Without my usual harness,
Using only my hands and feet,
I climbed up and into darkness.

Scrabbling for a crack,
Or a foothold to stop and rest,
I dug my nails into the rock,
Heart hammering in my chest.

It was as if the rock gave way,
Dismayed I found was true,
For as my feet began falling,
The rest of my body did too.

Grabbing for the safety line,
I knew instinctively wasn’t there,
I plummeted at a sickening rate,
Through the rushing air.

My head hit the ground,
With a resounding crack,
I found that I was lying dazed,
On the gym floor on my back.

By Bryn Sadler

Διακοπές=Χαλάρωση

Χαλάρωση=Ηρεμία

Ηρεμία=Θάσος

Από τότε που με θυμάμαι, τα καλοκαίρια μου μυρίζουν Θάσο. Μυρίζουν πεύκο, ελιά, θυμάρι, σανό, μυρίζουν ζα (κατσίκες, πρόβατα, γαϊδούρια, μουλάρια κτλ), μυρίζουν αλμύρα, θάλασσα, χώμα (πριν και μετά τα μπουρίνια)

Κάθε χρόνο και για 3 ολόκληρους μήνες η ζωή μου ήταν στο νησί. Η γιαγιά και ο παππούς αναλάμβαναν να μας περάσουν απέναντι με το πλοίο και να φέρουν εις πέρας τη δύσκολη αποστολή να έχουν υπό την προστασία τους 2 (υπάκουα) ανήσυχα ζιζάνια…

Τα πρωϊνά ήταν γεμάτα παιχνίδια (αφού έχουμε πιει το φρέσκο γάλα…μπλιάχ λέμε) με ξύλινα όπλα και “ανεμόμυλους” σε εκτάσεις γεμάτες με ελιές και πουρνάρια, με χώμα βρε παιδί μου, οι αποστάσεις των σπιτιών στη γειτονιά ήταν αρκετά μεγάλες (με τα μικρά μας μάτια) καβαλούσαμε τα ποδήλατα και κάναμε αγώνες βουνού, τα γόνατα μας αν δεν ήταν μαύρα από τις μελανιές ήταν κόκκινα από τις γρατζουνιές.

Τα πρώτα 8 χρόνια η παρέα απαρτιζόταν από 4 παιδιά, όσο μεγαλώναμε ο αριθμός αυξανόταν καθώς είχαμε την “επίσημη” άδεια να πηγαίνουμε και σε πιο κάτω γειτονιές… (η απόσταση αυτών 500 μέτρα) τότε νομίζαμε ότι κατακτούσαμε τον κόσμο…

Στα 14 καβαλούσαμε και πάλι τα ποδήλατα και πηγαίναμε στα γύρω χωριά για μπάνιο. Ακόμα νιώθω τον ήλιο να με καίει στο πρόσωπο και σε όλο μου το σώμα και ας είμαι μέσα στο αμάξι με το a/c μετά από 10+  χρόνια.

Τα μεσημέρια μετά το μπάνιο και το απίστευτο φαϊ κάναμε ωτοστόπ σε κανένα αγροτικό και μας ανέβαζε στο πάνω χωριό (2km) στο μοναδικό σχολείο με γήπεδο μπάσκετ για να κοντραριστούμε με τις γειτονιές εκεί. Το σούρουπο κατεβαίναμε με τα πόδια και χαζεύαμε τα χρώματα στη θάλασσα.

Τα βράδια μας κάναμε βόλτα στο μώλο, καθόμασταν στις τεράστιες μαρμάρινες κοτρώνες και λέγαμε τα νέα μας από το χειμώνα μας ή σχολιάζαμε τα new entries του χωριού.

Παίζαμε τα απίστευτα ηλεκτρονικά, με το απίθανο σιδερένιο 20άρικο. Ακόμη θυμάμαι τον πατέρα μου να μπαίνει στο μαγαζί και να μου λέει οτι πρέπει να φύγουμε ενώ τερμάτιζα το bubble bubble πολεμώντας τον δράκο στην 100στή πίστα. (Πίκρααα!!!)

Πιο αργά-κατά τις 10-θα μαζευόμασταν στην παραλία με ψάθες και πετσέτες για το βραδινό μπάνιο, για να παίξουμε το “δολοφόνο”, παντομίμα, για να ακούσουμε μουσική ή απλά να γρατζουνίσουμε τις κιθάρες (τφάνια).

Η καλύτερη μου μέρα ήταν στα γεννέθλιά μου, μέσα καλοκαιριού. Το beach party ήταν καθιερωμένο, κάτι που μου έχει μείνει ακόμη και μετά από τόσα χρόνια. Προσπαθώ να κάνω μια προσομοίωση καθώς δε μπορούν όλοι να είναι στην παραλία.

Ομως και ο Δεκαπενταύγουστος ήταν μια ωραία μέρα για τα δεδομένα του τότε. Εκείνη την ημέρα υπήρχε πλήρης απαρτία στο χωριό. Μπορεί να ήμασταν και 20 άτομα, κάποιοι με μηχανάκια, κάποιοι με αυτοκίνητα πλέον, πηγαίναμε στα “in” χωριά του νησιού για να διασκεδάσουμε. Όταν δε ήμασταν πιο μικροί το ταξί του χωριού “Ο Βασίλης” ήταν συνεπής στο ραντεβού του για να μας επιστρέψει σε γρουπάκια στο χωριό αργά το βράδυ ή νωρίς το πρωί για τη ζεστή μπουγάτσα

Τόσες όμορφες αναμνήσεις σε ένα νησί που νιώθεις ότι δεν έχει αλλάξει καθόλου όλα αυτά τα χρόνια, κάποιοι θα πουν ότι έχει μείνει στα ’80s – ’90s, ίσως αυτό είναι που με κάνει να το αγαπώ τόσο. Κρατά το παρελθόν μου νωπό, αν και έχουν αλλάξει οι γειτονιές που έπαιζα-γίνανε σπίτια ή οικόπεδα και είναι φορές που νιώθω οτι ήρθαν για να πλακώσουν τις αναμνήσεις μου.

Αν για όλους υπάρχει μια μικρή Ιθάκη, για μένα είναι αυτό το μέρος.

Είναι το μέρος που με ξαναβρίσκω

Όσο ένα πανό;

Όσο μια πορεία;

Όσο ένα λεπτό σιγής;

Όσο 2 δακρύβρεχτα λόγια από ξένους προς ξένους; (γιατί αυτό κάνανε μέσα στη Βουλή και έξω στα ΜΜΕ)

Όσο 2-3 τουιτς;

Όσο ένα post;

Όσο μια μολότωφ;

Όσο εσύ να είσαι σε αυτή τη θέση;;;

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, στις 24/2/2010 ήταν η γενική απεργία ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, κάτι που μας κράτησε στα πάτρια εδάφη και δε μπορέσαμε να παρευρεθούμε την πρώτη μέρα, από την αρχή, στο Συνέδριο κάτι για το οποίο γνωστοποιήθηκαν οι υπόλοιποι συμμετέχοντες…

Τα καταφέραμε και εμείς και η Austrian Airlines να μας αλλάξουν την πτήση για την επόμενη μέρα.  Στην ανταπόκριση από Βιέννη προς Βουδαπέστη στο αεροπλάνο μας έδιναν την εφημερίδα Financial Times με πρωτοσέλιδο (το βρήκα ηλεκτρονικά, όσοι ξέρουν το layout της εφημερίδας θα καταλάβουν, ότι έβγαζε μάτι….), φτάνοντας στο χώρο του Συνεδρίου, είχαμε προλάβει μόνο το δείπνο και κάτι αστεία πειράγματα του στυλ, «οι Έλληνες πάλι τελευταίοι…»

Δε ξέρω για εσάς, αλλά όσο και να χαμογελώ κατά βάθος με ενοχλούν τέτοιου είδους σχόλια, κι από την άλλη, δεν έχουν και άδικο… μόνοι μας το καταφέραμε…

Με όσους συμμετέχοντες συνομιλήσαμε, η κύρια απορία τους και ενδιαφέρον ήταν «ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΚΑΝΟΥΜΕ;;;; » από όλες τις απόψεις, από το τι μέτρα θα ληφθούν, πως το βιώνουμε ως λαός, γιατί τόσο χάλια η διαχείριση του κράτους,…γιατί, πως και τι… Αυτό που κατάλαβα ήταν ότι αυτοί ήταν πιο ψιλιασμένοι για το τι συμβαίνει, από ότι  σχεδόν οι μισοί Έλληνες, αυτοί αντιλαμβάνονται τη σοβαρότητα των πραγμάτων και μάλιστα με κάποιον που συζητούσαμε επί 3 ώρες, από τη Δανία, μας ενημέρωσε ότι ήδη η χώρα λαμβάνει μέτρα για την οικονομική της σταθερότητα πριν φτάσει στο γκρεμό και πίσω δει το ρέμα…εμείς σταθεροί…  «οι Έλληνες πάλι τελευταίοι…». Το είδαμε να έρχεται….χρόοοοονια τώρα και σφυρίζαμε αδιάφοροι λες και θα προσπερνούσε από δίπλα και δε θα μας άγγιζε, το κακό είναι ότι μόλις και μας ακούμπησε και δεν έχουμε δει τίποτα ακόμη…

Ας κλείσω όμως με το Συνέδριο, γιατί το άλλο μου ανεβάζει το αίμα στο κεφάλι, τη δεύτερη μέρα, την οποία και προλάβαμε να παρακολουθήσουμε είχε και το περισσότερο ενδιαφέρον, πραγματοποιήθηκαν διάφορα εργαστήρια από τα οποία μπορούσες να παρακολουθήσεις ένα το πρωί και ένα το απόγευμα, στο ενδιάμεσο υπήρχαν κάποιες γενικές ομιλίες και παρουσιάσεις της προηγούμενης μέρας.

Προσωπικά επέλεξα το ένα εργαστήρι να είναι το

Alternative information: Journalists cannot be accused of giving unbalanced coverage on minority and immigrant issues if they do not have easy access to alternative information and views from their communities. Blogging, social networking, video sharing, wikis and other web 2.0 tools can be used by NGOs to fulfil lacking information: the new media offers a wide range of easy, cheap and effective tools.

και το άλλο

When the media gets it “wrong”: Sharing responsibilities of fair and accurate coverage on diversity issues between PSBs/mainstream media and NGOs.

Σε κάτι τέτοιες συναντήσεις έχει πολύ ενδιαφέρον το πόσο διαφορετικά λειτουργούν και ανταποκρίνονται στα ερεθίσματα τόσο τα ΜΜΕ, οι δημοσιογράφοι όσο και οι ΜΚΟ, οι μειονότητες κτλ.

Θέλω να συγχαρώ κι από εδώ τον Ed Klute, ο άνθρωπος είναι απίστευτος, είναι ο διευθυντής της Mira Media άλλα όπως μας εκμυστηρεύτηκαν και οι συνεργάτες του, είναι πάντα ο πρώτος που θα εκτεθεί στο οτιδήποτε, ο τελευταίος που θα παρατήσει το οτιδήποτε, κάνει τα πάντα-τα πάντα όμως, είναι τελειομανής, δουλεύει περισσότερο από τους συνεργάτες του (αν αυτοί δουλεύουν 24 ώρες, αυτός 25), δε κάθεται ποτέ, σε ακούει, σε προσέχει, θυμάται τα πάντα, είναι απλός και προσιτός, κυρίως όμως έχει χιούμορ… ΑΥΤΟΣ είναι manager όλοι οι υπόλοιποι που μου συστήνονται έτσι, απλά τους χαμογελώ….

]]> http://christideli.wordpress.com/2010/03/03/%ce%b5%ce%bd%cf%84%cf%85%cf%80%cf%8e%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%82-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%cf%80%ce%b9%cf%83%cf%84%cf%8e%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%82/feed/ 0 christideli conference workshops screens