Είναι καιρός από το τελευταίο post, η ζωή τρέχει με τέτοιες ταχύτητες που ήταν πολυτέλεια το οποιοδήποτε update αυτό το διάστημα. Ένας χρόνος όμως είναι γενέθλια και το όφειλα, σε μένα κυρίως…🙂 Πέρυσι τέτοια μέρα πετούσα με εισιτήριο χωρίς επιστροφή για Αγγλία και συγκεκριμένα για Portsmouth, το τελευταίο post νομίζω είναι αρκετά ξεκάθαρο για το πώς ένιωθα τότε… Αυτό που έχω καταλάβει μέχρι σήμερα είναι ότι τελικά μια τέτοια απόφαση δεν είναι καθόλου εύκολη για κανέναν, είναι πολύ διαφορετικό να φύγεις για σπουδές στα 19 σου και να ξεμείνεις κάπου εκτός χώρας και είναι πολύ διαφορετικό να παίρνεις μια τέτοια απόφαση στα 29 σου. Το μόνο σίγουρο είναι ότι αν και στην αρχή είχα πολλές αμφιβολίες για το τι ακριβώς πήγαινα να κάνω μετά από έναν χρόνο αντιλαμβάνομαι ότι ήταν ότι καλύτερο έχω κάνει στη ζωή μου. Μπορεί για 4 μήνες να μην έκανα τίποτα και όταν λέω τίποτα εννοώ τίποτα, δεν μπορούσα να βρω δουλειά στο αντικείμενο που ήθελα, μιας και έχω ελληνικό πτυχίο και ελληνική προϋπηρεσία (και ας είναι σχεδόν 8 χρόνια) εδώ ζητάνε 2 χρόνια προϋπηρεσίας στο Ην.Βασίλειο, θα μου πεις που να την βρεις, είναι η ίδια ακριβώς ερώτηση που κάνει και ένας τελειόφοιτος στην Ελλάδα, ποιος θα σου την δώσει, να σε εμπιστευτεί…δύσκολα τα πράγματα, εκτός και εάν έχεις κάποια γνωριμία ή έρχεσαι για κάτι πολύ εξειδικευμένο.

Τελικά η μόνη μου δυνατότητα για να βγάλω τα έξοδα μου και να μπορέσω να μείνω, γιατί είναι να μην σκυλιάσω ένα πράγμα, ξεκίνησα να δουλεύω σαν σερβιτόρα σε ένα ελληνικό εστιατόριο, εννοείται ότι ο άνθρωπος ήταν γνωστός έτσι (;)… Δεν ήταν όνειρο ζωής αλλά σίγουρα μετά από 8 χρόνια απίστευτης πίεσης και stress στη δουλειά που είχα, μου έκανε καλό και στην ψυχολογία μου, γνώρισα ανθρώπους, μίλησα μαζί τους, άκουσα σχεδόν τα πάντα για την πατρίδα, καλά και άσχημα λόγω των καταστάσεων που βιώνουμε σήμερα αλλά ποτέ δεν πτοήθηκα ή ενθουσιάστηκα…

10 μήνες μετά, τα πράγματα ξαν’αλλάζουν, πρώτη εσωτερική μετανάστευση στα ξένα, από Portsmouth στο Brighton, εντάξει τι να λέμε, πολύ καλύτερη η πόλη, το Λονδίνο δίπλα, πολλοί τουρίστες, οι άνθρωποι πιο “party” όλα καλά… ο λόγος; Ανέλαβα manager στο δεύτερο εστιατόριο που λειτουργεί εδώ, οι ευθύνες αυξήθηκαν αλλά μαζί με αυτές βρήκα και μια τρυπούλα να μπω στο σύστημά τους και να δω πως δουλεύουν. Αποφάσισα να κάνω αίτηση για μεταπτυχιακό, ελπίζω να μου κάτσει μιας και όλα γίνονται τελευταία στιγμή και εάν όχι φέτος δεν θα μου ξεφύγει του χρόνου…🙂 κάποιος φίλος μου είπε ότι να μην νιώθω ότι μεγάλωσα για κάτι τέτοιο…μα σίγουρα δεν έχω μεγαλώσει, αφού ακόμη το θέλω και έχω όρεξη…🙂 Πέρασε ένας χρόνος για να νιώσω ότι κάτι καλό πάει να γίνει εδώ…θέλει υπομονή το πράγμα, τεράστια, και όταν σε πιάνουν στιγμές αδυναμίας ή ήττας, πρέπει να βρίσκεις κάπου εκείνο το γαμημένο φωτάκι που σου αναβοσβήνει.

Τι γίνεται με τη πατρίδα όμως; Σίγουρα δεν την ξεχνάς και σίγουρα δεν παύει να σου λείπει, αλλά κερδίζεις και μια άλλη εκεί που είσαι… όσο περνάει ο καιρός και την επισκέπτεσαι νιώθεις όπως όταν έχεις παράνομη σχέση, πας για λίγο, να περάσεις καλά, να στριμωχτείς στην καθημερινότητα των φίλων και της οικογένειας σου, για να καταλάβεις ότι καμιά φορά αυτό σε πληγώνει και να θέλεις να γυρίσεις στην καινούργια σου πατρίδα, στην νέα σου σχέση, στην δική σου καθημερινότητα… είναι φορές που νιώθεις ότι κρατιέσαι γερά από το σκοινί που σε δένει με την ζωή που άφησες αλλά ταυτόχρονα αιωρείσαι και ελπίζεις πως αυτοί που βρίσκονται στην άλλη πλευρά σε ασφαλίζουν καλά… (για να μιλήσουμε λίγο και με αναρριχητικές έννοιες). Παίρνοντας αυτή την απόφαση, ήξερα και τα ρίσκα που έπαιρνα, και ας μου είναι δύσκολο κάποιες φορές να τα βλέπω μπροστά μου έτοιμα να πέσουν στο κενό…

Δεν μετανιώνω ούτε στιγμή για αυτή μου την απόφαση, γιατί για μένα η ζωή είναι πραγματικά μια περιπέτεια, και ποιος ο λόγος άλλωστε αφού υπήρχαν λόγοι που έκανα ότι έκανα. Άλλοι προσωπικοί και άλλοι γενικοί και ειδικοί. Σε αυτό το ταξίδι είμαστε όλοι μόνοι μας, αλλά πάντα βρίσκονται κάποιοι παραδίπλα να μοιραστούν μαζί σου τις δικιές τους εμπειρίες, να σου θυμίσουν ότι δεν είσαι μόνο εσύ…🙂

Είμαι κι εγώ μια από αυτούς που ψάχνουν να βρουν ένα καλύτερο μέλλον στο εξωτερικό. Οι συνθήκες ήταν ευνοϊκές στο να βρεθώ στην Αγγλία, ο αδερφός μου ήρθε πριν 5 μήνες, ο κολλητός του είναι εδώ 13 χρόνια και άλλοι 3-4 Έλληνες, που είτε βρισκόντουσαν εδώ είτε ήρθαν κι αυτοί για δουλειά αποτελούν τους νέους φίλους μου. Οπότε πρώτος βασικός παράγοντας ήταν ότι δεν θα είμαι μόνη μου…piece of cake θα μου πεις, ναι οκ πολύ βασικός παράγοντας. Δουλειά δεν έχω βρει ακόμη αλλά το καλό είναι ότι βλέπω μια κινητικότητα και αυτό με καθησυχάζει. Σίγουρα κανένας δεν «περιμένει» κανέναν όταν βρίσκεσαι κάπου έξω…κοινώς καμία σχέση με την ελληνική πραγματικότητα.

Αν και το γεγονός ότι φεύγεις από την καθημερινότητα σου δεν είναι καθόλου εύκολο, φίλοι, οικογένεια, συνεργάτες παραμένουν πίσω, η επικοινωνία μέσω του Internet είναι εύκολη, καμία σχέση πριν από 40 χρόνια, αλλά και πάλι δεν είναι το ίδιο…

Παρόλα αυτά, ειλικρινά, έχω να νιώσω τόσο γεμάτη, χαρούμενη και με καλή διάθεση από…δεν θυμάμαι πότε. Ειδικά το τελευταίο διάστημα η διάθεση ήταν χάλια. Παραιτήθηκα από την ιδέα ότι η Ελλάδα μπορεί να γίνει κάτι καλύτερο και στεναχωριέμαι γιατί χαραμίζεται και βιάζεται ασύστολα…θα μου πεις γιατί δεν κάνεις κάτι να το αλλάξεις αυτό, θα πω ότι η νοοτροπία δεν αλλάζει και ο Ελληνάρας θεωρείται ο πιο έξυπνος και ο πιο ικανός…αυταπάτες, η μεγάλη ιδέα του εαυτού του θα τον αποτελειώσει…και γω προτιμώ να την ισοπεδώσω παίρνοντας τα πράγματα από την αρχή, αγνοώντας την όποια εμπειρία έχω στη δουλειά μου και προσπαθώντας να μάθω πράγματα ξανά από την αρχή.

Τα πράγματα εδώ είναι τελείως διαφορετικά, τα sites τους δουλεύουν, στα τηλέφωνα απαντούν, τα ραντεβού τους τα κλείνουν, στις ώρες τους είναι συνεπείς, ακόμα και αν δεν έχουν τίποτα να κερδίσουν από σένα είναι ευγενικοί (κάποιος φίλος μου, μου είπε ότι είναι υποκριτική η ευγένειά τους, ενώ στην Ελλάδα όταν την έχουν είναι ειλικρινής… Απάντηση; Χέστηκα αν είναι υποκριτική ή όχι, δεν θα απογοητευτώ, δεν έχω κάποια απαίτηση από αυτούς ούτε κάποια προσδοκία, μου αρκεί που στις συναλλαγές μου μαζί τους δεν με κάνουν να νιώθω μαλάκας ή υποδεέστερος τους).

Θα μπορούσα να κάθομαι και να γράφω με τις ώρες, αλλά δεν έχει κάποιο νόημα, εξάλλου ίσως να είναι και νωρίς ακόμα…🙂 αλλά συνήθως δεν διαψεύδομαι από την πρώτη εντύπωση και αίσθηση…οπότε λέω να συνεχίσω και για άλλον έναν μήνα, κι άλλον, κι άλλον…🙂

Ενώ πάνω από την Ιαπωνία πλανάται ο φόβος, η ταραχή, η ανησυχία, ο τρόμος μιας πυρηνικής καταστροφής (Issue Guide: Japan’s Triple Crisis) , το Τσέρνομπιλ κλείνει τα 25 χρόνια και ανοίγει τις πόρτες του εργοστασίου στους τουρίστες…

Άνθρωποι…

Next Page »