Archive for May, 2010

Τι να γίνει τα γνωστά, πήραμε τους δρόμους, φωνάξαμε, περπατήσαμε πλάι-πλάι με τους φίλους μας, τους συνεργάτες μας, μοιραστήκαμε τις ανησυχίες μας, χαμογελάσαμε, γκρινιάξαμε, δηλώσαμε την παρουσία μας, την αγανάκτησή μας, την αντίληψή μας για το τι έπεται… και ξαφνικά…τρέξαμε, τρέξαμε γιατί φοβηθήκαμε, γιατί κυνηγηθήκαμε γιατί κάποιοι πίσω μας, φρόντισαν να δημιουργήσαν εντάσεις, προκλήσεις και καπνούς, αρκετούς καπνούς, τόσους που δεν ήμουν σίγουρη αν έπρεπε να σταματήσω εκεί που ήμουν και να χωθώ κάπου ή να καβαλήσω το ποδήλατο και όποιον πάρει ο χάρος, τελικά απλά το έσυρα στο πλάι, δίπλα μου, ήρεμα, προσπερνώντας κάποιους ηλικιωμένους που απλά βρίσκονταν στην Τσιμισκή για τη βόλτα τους, λεγοντάς τους απλά να στρίψουν στο επόμενο στενό πιο γρήγορα. (Τι σκεφτόμουν εκείνη την ώρα; -Έλεος, μας έχουν γονατίσει τόσο πολύ όλοι τους, που απλά θέλεις να παραιτηθείς από την όποια σου προσπάθεια και να πεις «να ορίστε, κερδίσατε») Έψαχνα να βρω τη Frauke και τον Θωμά, οι άλλοι φίλοι ήταν από νωρίς χαμένοι μέσα στο πλήθος, συνεχίσαμε την πορεία αρνούμενοι να το βάλουμε κάτω για κανέναν. Γιατί; Δε ξέρω, για πολλούς λόγους μάλλον. Στη Θεσσαλονίκη τα καταφέραμε με μόνες απώλειες κάποιες βιτρίνες, στην Αθήνα όμως είχαμε ανθρώπινες, πόσο κοστίζει τελικά μια ζωή ρε παιδιά, αξίζει όσο ένα σύνθημα;

Όσο ένα πανό;

Όσο μια πορεία;

Όσο ένα λεπτό σιγής;

Όσο 2 δακρύβρεχτα λόγια από ξένους προς ξένους; (γιατί αυτό κάνανε μέσα στη Βουλή και έξω στα ΜΜΕ)

Όσο 2-3 τουιτς;

Όσο ένα post;

Όσο μια μολότωφ;

Όσο εσύ να είσαι σε αυτή τη θέση;;;

Advertisements