Archive for the ‘reality’ Category

Είμαι κι εγώ μια από αυτούς που ψάχνουν να βρουν ένα καλύτερο μέλλον στο εξωτερικό. Οι συνθήκες ήταν ευνοϊκές στο να βρεθώ στην Αγγλία, ο αδερφός μου ήρθε πριν 5 μήνες, ο κολλητός του είναι εδώ 13 χρόνια και άλλοι 3-4 Έλληνες, που είτε βρισκόντουσαν εδώ είτε ήρθαν κι αυτοί για δουλειά αποτελούν τους νέους φίλους μου. Οπότε πρώτος βασικός παράγοντας ήταν ότι δεν θα είμαι μόνη μου…piece of cake θα μου πεις, ναι οκ πολύ βασικός παράγοντας. Δουλειά δεν έχω βρει ακόμη αλλά το καλό είναι ότι βλέπω μια κινητικότητα και αυτό με καθησυχάζει. Σίγουρα κανένας δεν «περιμένει» κανέναν όταν βρίσκεσαι κάπου έξω…κοινώς καμία σχέση με την ελληνική πραγματικότητα.

Αν και το γεγονός ότι φεύγεις από την καθημερινότητα σου δεν είναι καθόλου εύκολο, φίλοι, οικογένεια, συνεργάτες παραμένουν πίσω, η επικοινωνία μέσω του Internet είναι εύκολη, καμία σχέση πριν από 40 χρόνια, αλλά και πάλι δεν είναι το ίδιο…

Παρόλα αυτά, ειλικρινά, έχω να νιώσω τόσο γεμάτη, χαρούμενη και με καλή διάθεση από…δεν θυμάμαι πότε. Ειδικά το τελευταίο διάστημα η διάθεση ήταν χάλια. Παραιτήθηκα από την ιδέα ότι η Ελλάδα μπορεί να γίνει κάτι καλύτερο και στεναχωριέμαι γιατί χαραμίζεται και βιάζεται ασύστολα…θα μου πεις γιατί δεν κάνεις κάτι να το αλλάξεις αυτό, θα πω ότι η νοοτροπία δεν αλλάζει και ο Ελληνάρας θεωρείται ο πιο έξυπνος και ο πιο ικανός…αυταπάτες, η μεγάλη ιδέα του εαυτού του θα τον αποτελειώσει…και γω προτιμώ να την ισοπεδώσω παίρνοντας τα πράγματα από την αρχή, αγνοώντας την όποια εμπειρία έχω στη δουλειά μου και προσπαθώντας να μάθω πράγματα ξανά από την αρχή.

Τα πράγματα εδώ είναι τελείως διαφορετικά, τα sites τους δουλεύουν, στα τηλέφωνα απαντούν, τα ραντεβού τους τα κλείνουν, στις ώρες τους είναι συνεπείς, ακόμα και αν δεν έχουν τίποτα να κερδίσουν από σένα είναι ευγενικοί (κάποιος φίλος μου, μου είπε ότι είναι υποκριτική η ευγένειά τους, ενώ στην Ελλάδα όταν την έχουν είναι ειλικρινής… Απάντηση; Χέστηκα αν είναι υποκριτική ή όχι, δεν θα απογοητευτώ, δεν έχω κάποια απαίτηση από αυτούς ούτε κάποια προσδοκία, μου αρκεί που στις συναλλαγές μου μαζί τους δεν με κάνουν να νιώθω μαλάκας ή υποδεέστερος τους).

Θα μπορούσα να κάθομαι και να γράφω με τις ώρες, αλλά δεν έχει κάποιο νόημα, εξάλλου ίσως να είναι και νωρίς ακόμα… 🙂 αλλά συνήθως δεν διαψεύδομαι από την πρώτη εντύπωση και αίσθηση…οπότε λέω να συνεχίσω και για άλλον έναν μήνα, κι άλλον, κι άλλον… 🙂

Ενώ πάνω από την Ιαπωνία πλανάται ο φόβος, η ταραχή, η ανησυχία, ο τρόμος μιας πυρηνικής καταστροφής (Issue Guide: Japan’s Triple Crisis) , το Τσέρνομπιλ κλείνει τα 25 χρόνια και ανοίγει τις πόρτες του εργοστασίου στους τουρίστες…

Άνθρωποι…

Θάσος

Καλοκαίρι=Διακοπές

Διακοπές=Χαλάρωση

Χαλάρωση=Ηρεμία

Ηρεμία=Θάσος

Από τότε που με θυμάμαι, τα καλοκαίρια μου μυρίζουν Θάσο. Μυρίζουν πεύκο, ελιά, θυμάρι, σανό, μυρίζουν ζα (κατσίκες, πρόβατα, γαϊδούρια, μουλάρια κτλ), μυρίζουν αλμύρα, θάλασσα, χώμα (πριν και μετά τα μπουρίνια)

Κάθε χρόνο και για 3 ολόκληρους μήνες η ζωή μου ήταν στο νησί. Η γιαγιά και ο παππούς αναλάμβαναν να μας περάσουν απέναντι με το πλοίο και να φέρουν εις πέρας τη δύσκολη αποστολή να έχουν υπό την προστασία τους 2 (υπάκουα) ανήσυχα ζιζάνια…

Τα πρωϊνά ήταν γεμάτα παιχνίδια (αφού έχουμε πιει το φρέσκο γάλα…μπλιάχ λέμε) με ξύλινα όπλα και “ανεμόμυλους” σε εκτάσεις γεμάτες με ελιές και πουρνάρια, με χώμα βρε παιδί μου, οι αποστάσεις των σπιτιών στη γειτονιά ήταν αρκετά μεγάλες (με τα μικρά μας μάτια) καβαλούσαμε τα ποδήλατα και κάναμε αγώνες βουνού, τα γόνατα μας αν δεν ήταν μαύρα από τις μελανιές ήταν κόκκινα από τις γρατζουνιές.

Τα πρώτα 8 χρόνια η παρέα απαρτιζόταν από 4 παιδιά, όσο μεγαλώναμε ο αριθμός αυξανόταν καθώς είχαμε την “επίσημη” άδεια να πηγαίνουμε και σε πιο κάτω γειτονιές… (η απόσταση αυτών 500 μέτρα) 🙂 τότε νομίζαμε ότι κατακτούσαμε τον κόσμο…

Στα 14 καβαλούσαμε και πάλι τα ποδήλατα και πηγαίναμε στα γύρω χωριά για μπάνιο. Ακόμα νιώθω τον ήλιο να με καίει στο πρόσωπο και σε όλο μου το σώμα και ας είμαι μέσα στο αμάξι με το a/c μετά από 10+  χρόνια.

Τα μεσημέρια μετά το μπάνιο και το απίστευτο φαϊ κάναμε ωτοστόπ σε κανένα αγροτικό και μας ανέβαζε στο πάνω χωριό (2km) στο μοναδικό σχολείο με γήπεδο μπάσκετ για να κοντραριστούμε με τις γειτονιές εκεί. Το σούρουπο κατεβαίναμε με τα πόδια και χαζεύαμε τα χρώματα στη θάλασσα.

Τα βράδια μας κάναμε βόλτα στο μώλο, καθόμασταν στις τεράστιες μαρμάρινες κοτρώνες και λέγαμε τα νέα μας από το χειμώνα μας ή σχολιάζαμε τα new entries του χωριού.

Παίζαμε τα απίστευτα ηλεκτρονικά, με το απίθανο σιδερένιο 20άρικο. Ακόμη θυμάμαι τον πατέρα μου να μπαίνει στο μαγαζί και να μου λέει οτι πρέπει να φύγουμε ενώ τερμάτιζα το bubble bubble πολεμώντας τον δράκο στην 100στή πίστα. (Πίκρααα!!!)

Πιο αργά-κατά τις 10-θα μαζευόμασταν στην παραλία με ψάθες και πετσέτες για το βραδινό μπάνιο, για να παίξουμε το “δολοφόνο”, παντομίμα, για να ακούσουμε μουσική ή απλά να γρατζουνίσουμε τις κιθάρες (τφάνια).

Η καλύτερη μου μέρα ήταν στα γεννέθλιά μου, μέσα καλοκαιριού. Το beach party ήταν καθιερωμένο, κάτι που μου έχει μείνει ακόμη και μετά από τόσα χρόνια. Προσπαθώ να κάνω μια προσομοίωση καθώς δε μπορούν όλοι να είναι στην παραλία.

Ομως και ο Δεκαπενταύγουστος ήταν μια ωραία μέρα για τα δεδομένα του τότε. Εκείνη την ημέρα υπήρχε πλήρης απαρτία στο χωριό. Μπορεί να ήμασταν και 20 άτομα, κάποιοι με μηχανάκια, κάποιοι με αυτοκίνητα πλέον, πηγαίναμε στα “in” χωριά του νησιού για να διασκεδάσουμε. Όταν δε ήμασταν πιο μικροί το ταξί του χωριού “Ο Βασίλης” ήταν συνεπής στο ραντεβού του για να μας επιστρέψει σε γρουπάκια στο χωριό αργά το βράδυ ή νωρίς το πρωί για τη ζεστή μπουγάτσα 🙂

Τόσες όμορφες αναμνήσεις σε ένα νησί που νιώθεις ότι δεν έχει αλλάξει καθόλου όλα αυτά τα χρόνια, κάποιοι θα πουν ότι έχει μείνει στα ’80s – ’90s, ίσως αυτό είναι που με κάνει να το αγαπώ τόσο. Κρατά το παρελθόν μου νωπό, αν και έχουν αλλάξει οι γειτονιές που έπαιζα-γίνανε σπίτια ή οικόπεδα και είναι φορές που νιώθω οτι ήρθαν για να πλακώσουν τις αναμνήσεις μου.

Αν για όλους υπάρχει μια μικρή Ιθάκη, για μένα είναι αυτό το μέρος.

Είναι το μέρος που με ξαναβρίσκω 🙂